Historia Zakładu

1. Geneza powstania Zakładu

Zakład Konstrukcji Urządzeń Precyzyjnych wywodzi się z Zakładu Budowy Drobnych Mechanizmów i Przyrządów Pokładowych - jednego z trzech zakładów istniejących w Katedrze Przyrządów Precyzyjnych na nowo powstałym w 1953 r. Oddziale Mechaniki Precyzyjnej na Wydz. MT PW. Kierownikiem Katedry Przyrządów Precyzyjnych był doc. Henryk Trebert, a kierownikiem Zakładu -
doc. dr Władysław Tryliński.
Docent, a później profesor Władysław Tryliński urodził się
31 stycznia 1907 r. w Wilnie. Po ukończeniu Wydziału Mechanicznego Politechniki Warszawskiej młody inżynier W. Tryliński rozpoczął pracę w Fabryce Karabinów w Warszawie (należącej do Państwowych Wytwórni Uzbrojenia), gdzie zajmował stanowisko konstruktora
(m.in. skonstruował wyrzutniki bombowe do samolotów „Karaś”
i „Łoś”), a następnie jako kierownik Biura Technologicznego kierował przygotowaniem do produkcji licencyjnej maszyny do pisania „EFKA”. Po wojnie pracował na stanowiskach kierowniczych w przemyśle precyzyjnym (m.in. był kierownikiem Działu Zegarowego w CBK-4, później pracował w dziale „produkcji specjalnej” w Zakładach A-1). Ponadto prowadził wykłady - najpierw w Gimnazjum Mechanicznym im. Gen. Świerczewskiego, a później (w latach 1948 - 1951) -
w Państwowym Liceum Zegarmistrzowskim w Warszawie, gdzie prowadził przedmioty: „Technika drobnych konstrukcji” oraz „Teoria mechanizmów zegarowych”. Równocześnie (w latach 1950 - 1951) wykładał na Wydziale Lotniczym w Szkole Inżynierskiej
im. Wawelberga i Rotwanda. Jak już wspomniano, doc. W. Tryliński był współorganizatorem i jednym z pierwszych wykładowców utworzonego w 1953 r., kierowanego przez doc. H Treberta, Oddziału Mechaniki Precyzyjnej.
Profesor Tryliński miał wybitne osiągnięcia naukowe w dziedzinie konstrukcji przyrządów precyzyjnych, zarówno w konstrukcjach opracowanych pod Jego kierunkiem i wdrożonych w przemyśle jak
i publikacjach. Był On autorem znanego w kraju jak i zagranicą podręcznika o charakterze monograficznym „Drobne mechanizmy
i przyrządy precyzyjne - Podstawy konstrukcji” (3 wydania w WNT oraz jedno wydanie w języku angielskim - Wyd. PERGAMON-PRESS). Szereg oryginalnych prac naukowych z dziedziny mechaniki precyzyjnej Profesor Tryliński opublikował także w czasopismach krajowych i zagranicznych. Wielu Jego uczniów uzyskało stopień doktora nauk technicznych (wypromował 18 doktorów) lub doktora habilitowanego, a kilku z nich otrzymało tytuł naukowy profesora.
Profesor Tryliński łączył pracę na uczelni z aktywną pracą społeczną w NOT i SIMP, a także uczestniczył w radach naukowych wielu instytucji, m.in. w RN Przemysłowego Instytutu Automatyki
i Pomiarów w Warszawie. Był też współtwórcą i przez wiele lat redaktorem czasopisma POMIARY AUTOMATYKA KONTROLA.
W 1977 roku prof. W. Tryliński przeszedł na emeryturę, jednak jeszcze przez następnych 10 lat prowadził niektóre zajęcia dydaktyczne (na części etatu) i czynnie uczestniczył w pracach Zespołu i Instytutu.
Za swe osiągnięcia Profesor Tryliński został odznaczony wieloma wysokimi odznaczeniami państwowymi i organizacyjnymi,
m.in. Krzyżem Oficerskim OOP i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Był On również laureatem wielu nagród, m.in. trzykrotnie nagród Ministra Nauki i Szkoln. Wyższego oraz dwukrotnie nagród
w Konkursie „Mistrza Techniki” organizowanego przez NOT i „Życie Warszawy”.
Profesor W. Tryliński zmarł 13 kwietnia 2000 r. i został pochowany
w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim.

Na Oddziale MP doc. W. Tryliński prowadził dla wszystkich studentów Oddziału wykłady z przedmiotu „Części maszyn i mechanizmów” (zastąpionego później przez „Podstawy konstrukcji przyrządów precyzyjnych”) oraz dla specjalności „Drobne mechanizmy” - przedmioty: „Mechanizmy zegarowe” i „Maszyny biurowe”. Ćwiczenia projektowe prowadzili specjaliści z przemysłu: inż. Janusz Małecki, mgr inż. Edward Suchocki i mgr inż. Stefan Sulikowski. Wykłady
z przedmiotu „Lotnicze przyrządy pokładowe” prowadził
doc. Kazimierz Głębicki z Wydziału Lotniczego PW.
Pierwszymi etatowymi pracownikami Zakładu - oprócz
doc. W. Trylińskiego - byli jego asystenci: inż. Andrzej Wierciak
(od 1953 r.) i student IV roku Zdzisław Mrugalski (od 1954 r.) oraz asystenci doc. K. Głębickiego - studenci IV roku: Jerzy Kręcisz
i Jerzy Madler (od 1955 r.). Ponadto w Zakładzie była zatrudniona technik Jadwiga Król (od 1955 r.). W roku ak. 1957/58 pracował także asystent mgr inż. Marek Żelazny. W 1962 r. mgr inż. J. Kręcisz i mgr inż. J. Madler zostali przeniesieni do nowo powstałej Katedry Urządzeń Nawigacyjnych i Giroskopowych, której opiekunem był
prof. K. Głębicki.

2. Utworzenie Katedry Konstrukcji Przyrządów
Precyzyjnych

W listopadzie 1960 r. Zakład został przekształcony w samodzielną Katedrę Podstaw Konstrukcji Przyrządów Precyzyjnych, której kierownikiem został doc. dr W. Tryliński. W chwili powstania Katedry pracowało w niej - łącznie z poprzednio wymienionymi -
12 pracowników naukowo-dydaktycznych
(1 docent, 1 adiunkt i 10 asystentów), 2 pracowników
inż.-technicznych oraz 2 etatowych pracowników gospodarstwa pomocniczego.
Doc. dr W. Tryliński w dalszym ciągu prowadził wykłady z „Podstaw konstrukcji przyrządów precyzyjnych” dla wszystkich studentów Oddziału MP oraz z przedmiotów specjalizacyjnych: „Maszyny liczące i automaty użytkowe” (ćwiczenia laboratoryjne z tego przedmiotu prowadzili: mgr inż. A. Wierciak i mgr inż. Ryszard Rawski)
oraz „Mechanizmy zegarowe”, których prowadzenie od 1965 r. przejął dr inż. Z. Mrugalski.
W ramach obsługi innych Wydziałów w latach 1956 - 1963
doc. dr W. Tryliński prowadził wykłady i ćwiczenia konstrukcyjne
z „Techniki drobnych konstrukcji” na VII, potem na IX semestrze specjalności „Automatyka i Telemechanika” Wydziału Łączności PW, a w latach 1962 - 1965 z „Podstaw konstrukcji” - dla wszystkich studentów tego Wydziału.
Od chwili powstania w 1962 r. Wydziału Mechaniki Precyzyjnej zmieniła się nazwa katedry na Katedra Konstrukcji Przyrządów Precyzyjnych. Jej kierownikiem w dalszym ciągu był
doc. W. Tryliński.
W dziedzinie dydaktyki w latach 1960 - 1965 Katedra obsługiwała
w swoich pracowniach i laboratoriach rocznie ok. 500 studentów wydziałów Mechaniki Precyzyjnej i Łączności. Ponadto w roku ak. 1964/65 Katedra prowadziła wykłady (doc. W. Tryliński) i ćwiczenia konstrukcyjne (mgr inż. W. Oleksiuk) na wieczorowym kursie magisterskim w Radomiu.
Do 1964 r. ukazały się dwa podręczniki doc. W. Trylińskiego: „Drobne mechanizmy i przyrządy precyzyjne - podstawy konstrukcji
(dwa wydania w WNT) oraz „Zegary i zegarki mechaniczne oraz urządzenia zegarowe elektromechaniczne” (dwa wydania w Wyd. PW, które stanowiły cenną pomoc dydaktyczną dla studentów.
Od początku istnienia Katedry jej pracownicy specjalizowali się
w pracach naukowych z dziedziny podstaw konstrukcji przyrządów precyzyjnych, a w szczególności:

  • połączenia wtłaczane dla małych średnic z dużym przekroczeniem granicy plastyczności,
  • zazębienia o modułach poniżej 1 mm,
  • ułożyskowania typu zegarowego (opory ruchu, trwałość),
  • inne ułożyskowania jak: kiełkowe, kulkowe i magnetyczne,
  • zastosowania nowoczesnych materiałów magnetycznych
    w mechanice precyzyjnej,
  • regulatory cierno-odśrodkowe.

Z tej problematyki wykonano i opublikowano szereg prac,
a wiele zastosowano w przemyśle (np. unowocześnienie konstrukcji liczydeł liczników energii elektrycznej, szybkościomierzy samochodowych, telefonicznych tarcz numerowych itd.).
Ponadto Katedra wyspecjalizowała się w konstrukcji urządzeń wejścia-wyjścia do elektronicznych maszyn cyfrowych. Istotnymi osiągnięciami pracowników Katedry było opracowanie i wykonanie prototypów szybkiego czytnika taśmy dziurkowanej
(1000 znaków/sek) i szybkiej dziurkarki (100 znaków/sek).
Oba te urządzenia zostały wdrożone do produkcji w ZMP BŁONIE
i eksportowane do NRD. Były one podstawą do dwukrotnego uzyskania przez zespół kierowany przez doc. W. Trylińskiego tytułu „Mistrza Techniki” (w 1965 i 1968 r.). Do osiągnięć naukowo-badawczych Katedry wydatnie przyczynili się też pracownicy techniczni: inż. Tadeusz Burzyński (zatrudniony od 1959 r.)
oraz mistrz Jan Tkaczyk (zatr. od 1963 r.).
W dniu 15 listopada 1965 r. w Katedrze byli zatrudnieni następujący pracownicy naukowo-dydaktyczni: doc. dr Władysław Tryliński - kierownik Katedry, adiunkci: dr inż. Zdzisław Mugalski, dr inż. Ignacy Szornel i dr inż. Andrzej Wierciak, starsi asystenci: mgr inż. Jerzy Biedrzycki, mgr inż. Ludwik Buczyński, mgr inż. Andrzej Głowacki,
mgr inż. Wojciech Nowak, mgr inż. Waldemar Oleksiuk,
mgr inż. Krzysztof Paprocki, mgr inż. Jerzy Pawłowski,
mgr inż. Andrzej Potyński, mgr inż. Czesława Różycka, mgr inż. Emilia Torbicz i mgr inż. Józef Zadara, oraz asystent mgr inż. Szczepan Mikulski.
Od samego początku istnienia Katedry odbywały się cotygodniowe zebrania, na których oprócz spraw bieżących, referowane były wyniki bieżących prac naukowo-badawczych.
Ponadto były organizowane seminaria związane z podstawowymi zadaniami Katedry. Np. w dniach 22 - 24 kwietnia 1964 r. odbyło się seminarium z metodyki konstruowania, które prowadził wybitny specjalista w tej dziedzinie - prof. W. Bischoff z TH Ilmenau (NRD). Innym tego rodzaju wydarzeniem było 26-godzinne seminarium
z estetyki konstrukcji
przeprowadzone w lutym i marcu 1965 r. przez prof. Józefa Różyckiego z ASP w Krakowie.

3. Likwidacja Katedry i powstanie Instytutu Konstrukcji Przyrządów Precyzyjnych i Optycznych

W 1970 roku nastąpiła zasadnicza zmiana struktury organizacyjnej Politechniki Warszawskiej, poprzez likwidację katedr i utworzenie większych jednostek - instytutów. Miało to na celu zwiększenie efektywności działalności zarówno dydaktycznej, jaki naukowej.
W skład utworzonego w 1970 roku instytutu (ówczesna nazwa: Instytut Konstrukcji Przyrządów Precyzyjnych i Optycznych) weszły cztery istniejące na Wydziale katedry:
- Katedra Mechaniki „A”,
- Katedra Konstrukcji Przyrządów Precyzyjnych,
- Katedra Przyrządów Optycznych,
- Katedra Urządzeń Nawigacyjnych i Giroskopowych,
z których zostało utworzonych pięć Zespołów Naukowo-Dydakt.:
Zespół I - Mechaniki Układów Precyzyjnych (kier. prof. J. Lipka),
Zespół II - Podstaw Konstrukcji Przyrządów Precyzyjnych
(kier. dr inż. W. Oleksiuk),
Zespół III - Konstrukcji Urządzeń Precyzyjnych
(kier. prof. W. Tryliński),
Zespół IV - Konstrukcji Przyrządów Optycznych
(kier. prof. J. Matysiak),
Zespół V - Urządzeń Nawigacyjnych (kier. dr inż. J. Kręcisz).
Dyrektorem Instytutu został dotychczasowy kierownik Katedry Mechaniki „A” - prof. dr Jerzy Lipka, który pełnił tę funkcję do 1981 r. Na stanowisko zastępcy dyrektora ds. dydaktycznych został powołany prof. W. Tryliński. Jednocześnie prof. W. Tryliński
był kierownikiem III Zespołu Nauk.-Dydakt.
(prowadzącego specjalność „drobne mechanizmy”).
W 1972 r. Zespół Urządzeń Nawigacyjnych został przeniesiony
na Wydział Lotniczy do Katedry Osprzętu Lotniczego, kierowanej przez prof. K. Głębickiego.
W latach 70-tych w Instytucie istniał Zakład Doświadczalny ZOKAP, którego kierownikiem był mgr inż. Stefan Stopiński,
a kierownikiem warsztatu w tym zakładzie - inż. Tadeusz Burzyński.
W 1976 r. w Instytucie zostało utworzone Studium Podyplomowe Konstrukcji Drobnych Mechanizmów (kier. doc. Z. Mrugalski),
które w latach 1976 - 1980 ukończyło łącznie 108 słuchaczy, przeważnie z warszawskich zakładów przemysłu precyzyjnego
i elektronicznego (głównie z Zakładów Radiowych im. Marcina Kasprzaka oraz z Polskich Zakładów Optycznych).
Jak już wspomniano, pod opieką Zespołu III była specjalność „Konstrukcji Urządzeń Precyzyjnych” (poprzednia nazwa specjalności: „Drobne mechanizmy”). Opiekunem tej specjalności był prof. W. Tryliński, a od 1976 r. funkcję tę objął doc. Z. Mrugalski.
Chociaż w 1977 r. profesor W. Tryliński formalnie przeszedł
na emeryturę, to jeszcze przez następnych 10 lat prowadził niektóre zajęcia dydaktyczne (na części etatu) i czynnie uczestniczył
w pracach Zespołu i Instytutu.
Zamiłowanie prof. Trylińskiego do pracy naukowej i dydaktycznej, jak również Jego zdolność do zarażania zapałem do pracy naukowej swoich współpracowników, a także ogromna pracowitość, doprowadziły do utworzenia szkoły naukowej w dziedzinie konstrukcji przyrządów precyzyjnych. Wypromował 18 doktorów, w tym 14 Jego współpracowników: Z. Mrugalski, A. Wierciak,
W. Oleksiuk, J. Pawłowski, A. Potyński, L. Buczyński, K. Paprocki,
J. Zadara, A. Maciszewski, Sz. Mikulski, J. Dymicki, Cz. Różycka,
A. Głowacki, Z. Rymuza. Niektórzy z nich, po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego, stanowiska docenta lub tytułu profesora, wypromowali następnych doktorów nauk technicznych:
prof. Z. Mrugalski wypromował 5 doktorów (W. Czerwiec,
A. Zakrzewski W. Mościcki, M. Bodnicki i T. Tański),
prof. W. Oleksiuk - 7 doktorów (J. Banasiak, Z. Kusznierewicz,
J. Jedliński, J. Wierciak, J. Janowska, B. Borucki i S. Łuczak),
a doc. A. Wierciak - 3 doktorów (J. Sołtysiński, W. Jaszczuk
i J. Rossian ).
Wielką stratą dla Instytutu i Wydziału było odejście doc. dr Andrzeja Wierciaka. Zmarł On nagle w sierpniu 1983 r., na trzy tygodnie przed swoim jubileuszem 30-lecia pracy w PW. Rozpoczęte przewody doktorskie J. Igielskiego i A. Kropiewnickiego pod promotorstwem doc. Wierciaka, po Jego śmierci doprowadzili do końca
prof. W. Tryliński i prof. W. Oleksiuk.
W latach 1981 - 1991 dyrektorem Instytutu był prof. W. Oleksiuk,
w latach 1991 - 1993 - prof. Z. Mrugalski, a obecnie (od 1993 r.) dyrektorem jest prof. K. Patorski.
W 1991 r. Zespół IV został przekształcony w Zakład Techniki Optycznej, Zespół I w 1992 r. został przekształcony w samodzielny Zakład Mechaniki Stosowanej, a Zespoły II i III  weszły w skład - utworzonego w tym samym - roku Zakładu Konstrukcji Urządzeń Precyzyjnych.

4. Utworzenie nowego Zakładu

W 1992 r. ówczesny dyrektor Instytutu Konstrukcji Przyrządów Precyzyjnych i Optycznych prof. Z. Mrugalski podjął starania
(wraz z przygotowaniem odpowiedniej dokumentacji) o utworzenie
w Instytucie drugiego zakładu (oprócz wcześniej powstałego Zakładu Technik Optycznych). W wyniku tych starań, zgodnie
z Zarządzeniem Rektora PW Nr 29, z dnia 21.12.1992 r., został utworzony Zakład Konstrukcji Urządzeń Precyzyjnych, którego prof. Z. Mrugalski został też kierownikiem. W skład nowo utworzonego Zakładu weszły Zespoły II i III oraz niedawno powstała samodzielna Pracownia Konstrukcyjna (kier. dr inż. J. Rossian).
W ten sposób został reaktywowany Zespół pracowników nauk.-dyd., który przed 1970 r. pracował w Katedrze Konstrukcji Przyrządów Precyzyjnych kierowanej przez prof. W. Trylińskiego.
W Zakładzie zostały utworzone cztery pracownie naukowe:
P1 - Mikrotrybologii (kier. dr hab. inż. Z. Rymuza),
P2 - Mechanizmów Precyzyjnych (kier. dr inż. W. Mościcki),
P3 - Mikronapędów (kier. dr inż. J. Igielski) oraz P4 - Urządzeń Mechaniczno-Optycznych (kier. dr inż. J. Rossian).

Działalność dydaktyczna nowego Zakładu.
Dla wszystkich studentów I roku studiów magisterskich Zakład prowadzi zajęcia z „Grafiki inżynierskiej” (kier. przedmiotu był
dr K. Paprocki), a dla studentów II roku - „Podstawy konstrukcji przyrządów precyzyjnych (wykład - prof. W. Oleksiuk, ćwiczenia projektowe - dr W. Mościcki).
Zakład KUP w dalszym ciągu prowadził specjalność MIKROMECHANIKA (poprzednia nazwa: „Konstrukcja Urządzeń Precyzyjnych”). Ponadto Zakład prowadził przedmioty ogólnowydziałowe - dla wszystkich studentów I i II roku Wydziału Mechatroniki, a także dla niektórych innych specjalności Wydziału.
Tematyka przedmiotów prowadzonych na specjalności „Mikromechanika” obejmowała: Metodykę konstruowania, konstrukcję drobnych mechanizmów, automaty użytkowe, elektromechaniczne układy napędowe, pomocniczy sprzęt komputerowy, mikrotrybologię, mechaniczne urządzenia medyczne, zastosowanie komputerów w pracach projektowych i badawczych, problematykę zapewnienia jakości.
Stosownie do zmian sukcesywnie wprowadzanych w programach studiów ulegają zmianom zarówno przedmioty obowiązujące wszystkich studentów Wydziału jak i niektóre przedmioty prowadzone na specjalności „Mikromechanika”.
W wyniku porozumienia pomiędzy kierownikiem Zakładu
prof. Z. Mrugalskim i dyrektorem Instytutu Metrologii i Systemów Pomiarowych doc. J. Bekiem, od 1.10.1096 do grona pracowników Zakładu przeniosła się dr inż. Danuta Jasińska-Choromańska,
która już wcześniej (od 1992 roku) prowadziła zajęcia projektowe
z CAD w ramach zajęć zleconych Zakładowi.
Pracownicy Zakładu opublikowali kilkanaście podręczników i skryptów akademickich. Ostatnią publikacją pracowników Zakładu jest książka (opracowana pod kier. prof. W. Oleksiuka, a prof. Z, Mrugalski był redaktorem naukowym całości): Konstrukcja przyrządów
i urządzeń precyzyjnych
.
WNT, Warszawa 1996. (998 str. druku; autorzy z ZKUP: J. Biedrzycki, W. Jaszczuk, Z. Mrugalski,
W. Oleksiuk, K. Paprocki, J. Pawłowski, W. Tryliński. Nasza książka została nagrodzona Pucharem - Nagrodą Specjalną za „Najlepszą książkę akademicką w dziedzinie techniki” na IV Krajowych Targach Książki Akademickiej ATENA'97 (fotokopia ?).

Działalność naukowa nowego Zakładu obejmowała głównie badania, modelowanie, konstrukcję i optymalizację:

  • elementów, podzespołów i zespołów funkcjonalnych urządzeń precyzyjnych i mechatronicznych,
  • mikronapędów elektromechanicznych,
  • mikrosystemów trybologicznych.

Ostatnio szczególnie dużo uwagi poświęca się problematyce symulacji komputerowej analizowanych zespołów
(dynamika, dokładność działania, zagadnienia miniaturyzacji) oraz problemy pomiarów - zwłaszcza małych przemieszczeń, prędkości kątowej, przyśpieszeń oraz małych i bardzo małych obciążeń.
Prace te są prowadzone głównie w ramach projektów finansowanych przez PW, KBN, a także zleceń zewnętrznych.
Podstawowe zagadnienia naukowe rozwiązywane w Zakładzie to:

a) problematyka budowy, modelowanie, symulacja działania i badania doświadczalne:

- konstrukcyjnych elementów urządzeń precyzyjnych
i mechatronicznych (miniaturowe łożyska i sprzęgła oraz drobnomodułowe przekładnie zębate),
- elektromechanicznych układów napędowych urządzeń precyzyjnych i mechatronicznych,
-  mikropozycjonerów;

b) analiza mikrosystemów trybologicznych, tarcie i zużycie miniaturowych par trących, zastosowanie smarów w mikrosystemach trybologicznych;
c) analiza systemów pomiarowych stosowanych w badaniach urządzeń precyzyjnych, problematyka budowy i zastosowania w tych badaniach przetworników wielkości mechanicznych (siły, momentu, kąta i prędkości kątowej).

Prof. Z. Mrugalski kierował Zakładem do 31.08.1997 r.,
a od 1.09.1997 r. kierownikiem Zakładu został prof. W. Oleksiuk.
W chwili zakończenia pełnienia funkcji Zakładu przez
prof. Z. Mrugalskiego skład osobowy Zakładu był następujący:

Skład osobowy pracowników Zakładu w dn. 1.09.1997 r.
Kierownik Zakładu:

prof. dr hab. inż. Zdzisław Mrugalski (do 31.08.1997 r.)
prof. dr hab. inż. Waldemar Oleksiuk (od 1.09.1997 r.).

Pracownia Mikrotrybologii

kierownik: dr hab. inż. Zygmunt Rymuza, prof. nzw. PW
dr inż. Zbigniew Kusznierewicz,
dr inż. Jadwiga Janowska,
mgr inż. Anna Piątkowska.

Pracownia Mechanizmów Precyzyjnych

kierownik: dr inż. Wiesław Mościcki,
mgr inż. Jerzy Biedrzycki (na 1/2 etatu),
dr inż. Danuta Jasińska-Choromańska,
dr inż. Józef Dymicki,
dr inż. Jan Jedliński,
mgr inż. Maciej Misiak,
dr inż. Krzysztof Paprocki,
dr inż. Jerzy Pawłowski,
dr inż. Andrzej Potyński,
mgr inż. Jan Rawski (prac. tech.),
dr inż. Czesława Różycka-Kohlman.

Pracownia Mikronapędów Elektromechanicznych

kierownik: dr inż. Janusz Igielski
mgr inż. Maciej Bodnicki,
dr inż. Ludwik Buczyński,
mgr inż. Arkadiusz Chrostowski (prac. tech.),
dr inż. Wiesław Czerwiec,
dr inż. Witold Jaszczuk,
prof. dr hab. inż. Zdzisław Mrugalski,
mgr inż. Tomasz Tański,
dr inż. Jakub Wierciak .
Pracownia Urządzeń Mechaniczno-Optycznych
kierownik: dr inż. Jerzy Rossian,
technik Marian Kowalski (prac. tech.),
mgr inż. Sergiusz Łuczak,
prof. dr hab. inż. Waldemar Oleksiuk
mgr inż. Leszek Wawrzyniuk.

W końcu lat 90-tych, z powodu zmniejszenia się o kilka osób stanu osobowego Zakladu (miejsce pracy zmienili: A. Piątkowska,
A. Chrostowski, J. Biedrzycki, J. Dymicki, J. Rossian, M. Misiak oraz L. Wawrzyniuk, który przeszedł do ZTO) - decyzją kierownika Zakładu prof. W. Oleksiuka - podział na pracownie został zlikwidowany.
W lipcu 2003 r., po ciężkiej chorobie, odszedł od nas
dr inż. Krzysztof Paprocki, (zm. 12.07.2003 r.), a w maju następnego roku - dr inż. Czesława Różycka-Kohlman (zm. 16.05.2004 r.).
Oboje, do chwili przejścia na emeryturę, prowadzili zajęcia z
„Grafiki inżynierskiej”. Nieco wcześniej, w marcu 2003 r., zmarł wieloletni pracownik techniczny Katedry i Instytutu inż. Tadeusz Burzyński.
Prof. W. Oleksiuk kierował Zakładem do końca 2005 roku.
Od 1 stycznia 2006 roku kierownikiem Zakładu jest
prof. nzw. dr hab. inż. Danuta Jasińska-Choromańska.

 


   
         

historia | pracownicy | mikromechanika | koła naukowe | prace naukowe | oferta | dydaktyka | materiały | kontakt

2017 © IMiF - ZKUP - Wszelkie prawa zastrzeżone